Instrukcja przygotowania maszynopisu dla Wydawnictw Uniwersytetu Warszawskiego

Wskazówki dla autorów i tłumaczy

Merytoryczne przygotowanie materiału dla Wydawnictw

 

Tekst zasadniczy

  1. Podział na rozdziały i podrozdziały powinien być stosowany konsekwentnie z oznaczeniem numeru rozdziału (podrozdziału) i jego tytułu; powinien być zgodny z przyjętą koncepcją organizacji treści książki.

  2. Wyróżnienia merytorycznie uzasadnione, jednolite i konsekwentnie stosowane: pogrubienia (dla oznaczenia wyróżnianych symboli, fontów, pojęć itp. w pracach językoznawczych, matematycznych i in.), kursywa (dla tytułów, definiowanych pojęć, nowych terminów), rozspacjowanie (fragmenty tekstu nie dłuższe niż jeden wiersz, nie wolno spacjować dat), kapitaliki.

 

Cytaty

  1. Cytaty występujące w obrębie tekstu należy ujmować w cudzysłów, pisać tekstem prostym, a w przypisie podać informację o źródle. Jeżeli w ramach cytatu ujętego w cudzysłów występują fragmenty mające własny cudzysłów (cytat w cytacie), należy ten ostatni zastąpić tzw. żabkami « ».

  2. Cytaty dłuższe należy wydzielić z tekstu głównego i pisać od nowego akapitu, bez cudzysłowów, mniejszym niż tekst główny stopniem pisma (Times 11), tekstem prostym. Na końcu należy zamieścić numer przypisu lub odwołanie w nawiasie okrągłym.

  3. Wyrazy lub zwroty wprowadzone do cytatu należy ujmować w nawiasy kwadratowe i opatrywać informacją, od kogo pochodzi dane uzupełnienie, podaną wewnątrz nawiasu (np. inicjały autora, przyp. aut., przyp. Tłum.).

  4. Opuszczenie fragmentu tekstu w cytacie, rozpoczęcie cytatu od środka zdania lub urwanie cytatu przed końcem zdania należy zasygnalizować trzema kropkami w nawiasie kwadratowym [...].

  5. Jeżeli między dwiema częściami cytatu opuszczono fragment dłuższy niż dwie strony, należy traktować taki przypadek jako dwa odrębne cytaty, ująć w osobne cudzysłowy i opatrzyć własnymi odsyłaczami.

  6. Występujące w tekście cytatu tytuły książek, dzieł sztuki, również należy wyróżnić kursywą. W przypadku wprowadzenia wyróżnień niepochodzących od autora cytowanego dzieła (czcionka półgruba, spacja, podkreślenie), należy określić ich autorstwo w nawiasie lub przypisie na stronie (np. podkreślenie moje. - A.A.).

 

Nazwy własne

  1. Zapis nazw własnych, nazwisk, imion, nazw geograficznych itp. należy stosować wg zasad podanych w Uniwersalnym słowniku języka polskiego, t. 1-4, red. S. Dubisz,WN PWN, Warszawa 2003, Nowym słowniku poprawnej polszczyzny, red. A. Markowski, WN PWN, Warszawa 2005 i późniejsze i Nowym słowniku ortograficznym, red. E. Polański, WN PWN, Warszawa 2005 i późniejsze; w wypadkach wątpliwych można zwrócić się do poradni językowej PWN http://www.słowniki.pwn.pl/poradnia.

  2. W przypadku nazwisk pełne imię(nie inicjał) należy podawać w pierwszym wystąpieniu, potem samo nazwisko (bez inicjału). Wyjątek stanowią różne osoby o tym samym nazwisku – wtedy w kolejnych wystąpieniach zachowujemy inicjał imienia.

 

Materiał ilustracyjny

  1. Ilustracje, wykresy i mapy wraz z opisami należy przygotować oddzielnie i ponumerować. Jeśli ilustracje będą przygotowane w formie elektronicznej, to nazwa pliku powinna być taka sama jak numer ilustracji w tekście). W tekście należy także oznaczyć tym numerem proponowane miejsce umieszczenia ilustracji. Podpisy pod materiał ilustracyjny mogą być umieszczone w tekście lub wszystkie razem oddzielnie.

  2. Tabele mogą być umieszczone w tekście lub oddzielnie, wówczas powinny być oznaczone kolejnymi numerami, które należy wprowadzić w proponowanym miejscu umieszczenia tabeli w tekście.

 

Przypisy

1. Na dole strony, czyli tradycyjne:

  1. numeracja w obrębie rozdziału lub całości pracy powinna być zgodna z przyjętą koncepcją książki;

  2. najczęściej umieszczane na dole strony lub — jeśli zachodzi konieczność osobnego grupowania — na końcu rozdziału albo na końcu maszynopisu;

  3. notka bibliograficzna wg przykładu:

    J. Kowalski, Tytuł (kursywą), wyd. 2, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 1999, s. xx (ew. xx–xx, xx i nast.).

    J. Kowalski, Tytuł (kursywą), „Prawo i Gospodarka” 1999, nr 5, s. xx (ew. xx–xx, xx i nast.). {UWAGA: w pracach mat., fiz., chem. oraz psych. i socjol. dopuszczalna pisownia nazwy periodyku kursywą bez cudzysłowu}

    J. Kowalski, Tytuł (kursywą), [w:] Tytuł pracy zbiorowej (kursywą), red. A. Nowak, Ossolineum, Warszawa–Wrocław– Łodź–Kraków 2000, s. xx–xx.

    P. Davidson, Keynes and Money, [w:] Keynes, Money and Monetarism, red. R. Hill, Macmillan, London 1989, s. xx–xx.

 

2. Odwołania w tekście w systemie autor rok:

 

Autor rok, np.:

(Kowalski 2000)

(Kowalski 2000, Malinowski 2000)

 

Autor rok: strona, np.:

(Kowalski 2000: 123, Malinowski 2000: 123–124)

(Malinowski 2000: 123, 127, 435)

 

Autor inicjał imienia rok: strona (jeśli więcej autorów o tym samym nazwisku w obrębie całej książki), np.:

(Malinowska A. 2000: 123)

 

Autor, rok, rok, np.:

(Kowalski 2000, 2001)

 

Autor rok: strona, rok: strona, np.:

(Kowalski 2000: 123, 2001: 123–125)

 

Jeśli nazwisko pojawia się w zdaniu, to w odwołaniu tylko rok i strony:

Kowalski stwierdza, .............. (2000: 123)

 

Redaktor rok: strona, np.:

(Cropsey, red. 1964: 234)

 

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel