Informacje o publikacji
Oralność i mnemonika. Późny barok w kulturze polskiej

Kliknij by powiększyć zdjęcie

To "komunikacyjna" opowieść o funkcjonowaniu styku oralności i kultury piśmiennej w czasach saskich. Zastosowanie aparatury teoretycznej, jakiej dostarczają prace Waltera J. Onga, Erica A. Havelocka, Frances A. Yates, Edwarda T. Halla i in. pozwoliło... czytaj więcej

Oralność i mnemonika. Późny barok w kulturze polskiej

Dostępność:
status_icon
Publikacja dostępna
Wysyłka:
Wysyłka w 1 dni
24,15 zł
21.74 / 1egz.
Oszczędzasz 10% (2,41 zł).
In stock
Wydanie:
1
Miejsce i rok wydania:
Warszawa 2009
Język publikacji:
polski
ISBN/ISSN:
978-83-235-0524-2
EAN:
9788323505242
Liczba stron:
324
Oprawa:
Miękka
Format:
13,5x20,5 cm
Waga:
400 g
Typ publikacji:
Praca naukowa
Marek Prejs bada zjawiska kultury i literatury pierwszej połowy XVIII wieku. Wykłada na Uniwersytecie Warszawskim w Instytucie Kultury Polskiej na Wydziale Polonistyki. Prowadzi seminaria, wykłady oraz konwersatoria z zakresu historii kultury staropolskiej, tradycji biblijnych w kulturze, a także metodologii badań pogranicza sztuk plastycznych i literatury. Jest członkiem Komitetu Nauk o Literaturze PAN oraz Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego. Opublikował między innymi książki: "Poezja późnego baroku. Główne kierunki przemian" (1989), "Egzotyzm w literaturze staropolskiej" (1999), "Staropolskie kręgi inspiracji" (2004); współredaguje też półrocznik "Barok".

To "komunikacyjna" opowieść o funkcjonowaniu styku oralności i kultury piśmiennej w czasach saskich. Zastosowanie aparatury teoretycznej, jakiej dostarczają prace Waltera J. Onga, Erica A. Havelocka, Frances A. Yates, Edwarda T. Halla i in. pozwoliło w zjawisku "cofnięcia się" druku na korzyść obiegu rękopiśmiennego dostrzec element szerszego procesu – kontrnatarcia świata sztuki pamięci i sprzęgniętej z nią oralności, będącego odpowiedzią na sukcesy rozprzestrzeniającego się analitycznego świata pisma. Omówiony został zarówno pewien model całościowy – który zwykliśmy określać mianem "wieku rękopisów" – jak i strategie artystycznego komunikowania, na przykład późnobarokowe "gadające" obrazy, proksemiczny wymiar staropolskiej pompae funebris, dominacja fabuły epizodycznej w ówczesnym dramacie, zwyczaj przekazywania sobie gotowych treściowo-wersyfikacyjnych "prefabrykatów" przez kolejne pokolenia ówczesnych poetów czy też posługiwania się przez nich ikonograficznymi wzorcami pamięci.

Późny barok ujrzany z perspektywy teorii komunikacji jawi się tu nie jako czas schyłku czy kulturowy dziwoląg, a jedynie jako całkowicie zrozumiałe zjawisko reakcji wciąż żywej sztuki pamięci na sukcesy rozprzestrzeniającego się analitycznego 'świata pisma". To całkowicie nowa, całościowa i ważna konstatacja porządkująca obraz naszej kultury.
Z recenzji Adama Karpińskiego

Regres kultury "książkowej", a raczej kultury druku jest w tamtej epoce wyraźny, ale nie oznacza on bynajmniej tego, że kultura milknie – przeciwnie, znajduje sobie inne źródła i ujścia – w bogactwie form oralno-piśmiennych i splecionych z nimi plastycznych.
Z recenzji Andrzeja Mencwela


Zamknij
Jplayer
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel