Informacje o publikacji
Archiwum Ringelbluma. Konspiracyjne Archiwum Getta Warszawy, tom 27 Żydowska Samopomoc Społeczna w Warszawie (1939–1943)

Kliknij by powiększyć zdjęcie

Tom obejmuje dokumenty urzędowe związane ze świadczeniem pomocy, listy osób ubiegających się o wsparcie, a także opracowania i teksty o charakterze publicystycznym, w tym krytyczne wobec organizacji. Pozwalają one poznać tryb pracy organizacji, usłyszeć... czytaj więcej

Archiwum Ringelbluma. Konspiracyjne Archiwum Getta Warszawy, tom 27 Żydowska Samopomoc Społeczna w Warszawie (1939–1943)

Dostępność:
status_icon
Publikacja dostępna w małej ilości
Wysyłka:
Wysyłka w 1 dni
129,00 zł
116.10 / 1egz.
Oszczędzasz 10% (12,90 zł).
In stock
Wydanie:
1
Język publikacji:
polski
ISBN/ISSN:
9788365254382
EAN:
9788365254382
Oprawa:
Twarda
Format:
17x24 cm
Typ publikacji:
Praca naukowa
Tom obejmuje dokumenty urzędowe związane ze świadczeniem pomocy, listy osób ubiegających się o wsparcie, a także opracowania i teksty o charakterze publicystycznym, w tym krytyczne wobec organizacji. Pozwalają one poznać tryb pracy organizacji, usłyszeć głosy jej działaczy oraz ludzi liczących na jej pomoc.


Żydowskiej Samopomocy Społecznej przyszło działać w warunkach wojennych, w sytuacji nieustannych niedoborów i planowej niemieckiej polityki wyniszczenia ludności żydowskiej. Organizacja ta była ważnym elementem życia społecznego getta warszawskiego, nie tylko z powodu świadczonej pomocy, lecz także działalności kulturalnej i politycznej. Jej aktywność była często sprzeczna z polityką oficjalnej administracji getta. Wśród działaczy ŻSS znalazło się wielu współpracowników „Oneg Szabat”, w tym Emanuel Ringelblum, Menachem Mendel Kohn i Menachem Linder.


Mój drogi przyjacielu! (…) Nigdy nie skarżyłem się na moje siły fizyczne i nie cierpiałem. Ale wszystko ma swoje granice. Również głód i zimno mają granice nawet dla najsilniejszych charakterów. Dwie zupy dziennie nie są w stanie podtrzymać ludzkiego życia, w dodatku przy wytężonej pracy duchowej. Ze 100 złotych, które otrzymuję od Pana, drogi Gitermanie, ponad 80% idzie na mój mały, smutny pokoik i odrobinę opału. (…) Z rozpaczy chodzę po ścianach, biję sam siebie.

Morris Landau do Icchaka Gitermana, listopad 1941 r.


Pomoc społeczna w normalnych czasach pokoju oznacza pomoc tym, którzy z różnych przyczyn, na przykład podeszłego wieku, biedy, choroby, sieroctwa itd., znaleźli się w ciężkim położeniu (…). Ponieważ ogólnie liczba dotkniętych nie jest znacząca, siłą rzeczy forma pomocy ze strony instytucji społecznych nie jest wielka i obejmuje jedynie mały odłamek społeczeństwa. Inaczej jest jednak podczas wojny albo katastrof naturalnych. Liczba pokrzywdzonych rośnie wtedy niezmiernie i anomalia staje się normalnym zjawiskiem. Pomoc socjalna staje się wtedy pomocą dla większości społeczeństwa.

Emanuel Ringelblum, Historia opieki społecznej w Warszawie podczas wojny




Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel