Informacje o publikacji
Muza uczy się pisać

Kliknij by powiększyć zdjęcie

Eric Alfred Havelock (1903-1988), filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Yale, zapisał się w historii humanistyki dwudziestowiecznej jako jeden z głównych twórców teorii oralności i środków komunikacji. Napisał szereg książek, w których zawarł... czytaj więcej
Słowa kluczowe: pismooralnośćGrecja

Muza uczy się pisać

dostępność:
status_icon
Publikacja niedostępna
wysyłka:
Wysyłka w dni
26,25 zł
23.63 / 1egz.
Oszczędzasz 10% (2,62 zł).
Out Of Stock
Wydanie:
1
Miejsce i rok wydania:
Warszawa 2006
Język publikacji:
polski
Tłumacz:
Majewski Paweł
ISBN/ISSN:
83-235-0385-0
EAN:
9788323503859
Liczba stron:
166
Oprawa:
Miękka
Format:
14.5x20.5 cm
Waga:
190
Typ publikacji:
Praca naukowa
Eric Alfred Havelock (1903-1988), filolog klasyczny, profesor Uniwersytetu Yale, zapisał się w historii humanistyki dwudziestowiecznej jako jeden z głównych twórców teorii oralności i środków komunikacji.

Napisał szereg książek, w których zawarł oryginalną koncepcję rewolucji pisma w starożytnej Grecji. [...] rewolucja ta polegała na stopniowym przejściu od ustnego do pisemnego przekazu treści kulturowych i wywarła decydujący wpływ na ukształtowanie się klasycznej kultury greckiej w V wieku p.n.e. Zdaniem Havelocka swobodne wiedzy w zapisie alfabetycznym umożliwia [...] powstanie dyskursu filozoficznego, artystycznego i politycznego, ponieważ [...] umysł ludzki zostaje uwolniony od konieczności konserwowania kultury w niezmiennej postaci utrwalonej w pamięci i przekazywanej ustnie z pokolenia na pokolenie.

Książka Muza uczy się pisać powstała "krótko przed śmiercią autora jako podsumowanie [...] trzydziestu lat badań. Jest ona tym cenniejsza - i tym szersze ma zastosowanie dydaktyczne - że przedstawia, obszernie i wnikliwie sieć powiązań greckiej rewolucji pisma i refleksji nad nią z historią i problematyką kultury XX wieku i kultury Zachodu w ogóle".

z recenzji Grzegorza Godlewskiego



Muza uczy się pisać jest czymś w rodzaju testamentu intelektualnego, bardziej esejem niż pracą ściśle naukową. Autor rezygnuje w niej z drobiazgowej dokumentacji źródłowej i z relacjonowania stanu badań i dyskusji naukowych [...]. W zamian za to umieszcza problem greckiej oralności i piśmienności na tle całej nowoczesnej refleksji humanistycznej.

[...] głównym wkładem Havelocka do światowej humanistyki jest [...] próba odtworzenia procesu, w trakcie którego pierwotna oralność archaicznych Greków przekształciła się w dojrzałą piśmienność epoki hellenistycznej. [...]

W swoich rozważaniach nad oralnością i piśmiennością w starożytnej Grecji Havelock nie poprzestaje bynajmniej na zarysowaniu scenariusza ewolucji tych dwóch form istnienia kultury. Jego wnioski idą znacznie dalej i dotyczą zjawisk kulturowych najważniejszych dla Grecji, a tym samym i dla całej kultury Zachodu".

ze Wstępu Pawła Majewskiego


Fragmenty ksiązki:

"Problem oralności", poddawany badaniom od dwudziestu pięciu lat, rozpatrywany był z kilku punktów widzenia. Istnieje jego wymiar historyczny: czym była zamiana komunikacji oralnej na rozmaite rodzaje komunikacji piśmiennej dla społeczeństw i kultur, w których zachodził ten proces? Istnieje wymiar współczesny: na czym dokładnie polega różnica pomiędzy dzisiejszym (lub wczorajszym) słowem mówionym a tekstem pisanym? Istnieje wymiar lingwistyczny: co dzieje się ze strukturą języka mówionego, gdy staje się on spisanym artefaktem? Czy dzieje się cokolwiek? Stąd można przejść na poziom filozoficzny lub psychologiczny i zapytać: czy komunikacja oralna jest narzędziem oralnego stanu umysłu, typu świadomości zupełnie odmiennego od piśmiennego stanu umysłu? [...]

Czy oralny stan umysłu, taki, jaki został tu opisany, mający tak wielkie znaczenie i tak odmienny od naszego sposobu myślenia, naprawdę istniał kiedykolwiek? Czy jego przemożną obecność naprawdę da się wykryć we wczesnych arcydziełach literatury greckiej? Czy samo nabycie umiejętności czytania i pisania mogło mieć tak rozległe konsekwencje, jakie tu opisałem? Dziś nie mamy świadomości tych przemian. Dlaczego tak stanowczo zakładamy, że zaszły one w starożytnej Grecji? [...]

Wiedza o starożytności jest sztuką [art], nie nauką [science], i cele, jakie obiera na poszczególnych etapach swojego rozwoju, zależą od aktualnego stanu zainteresowań badaczy. Jeśli skupiają się one akurat na władzy autorytarnej, powstają studia z historii cezaryzmu, a jeżeli modne jest podejście marksistowskie, prowadzi się badania nad grecką walką klas. Ponieważ wszyscy jesteśmy piśmienni, dopiero całkiem niedawno zwróciliśmy uwagę na żywą obecność oralności w naszym świecie, spowodowaną rozpowszechnieniem się mediów elektronicznych. Nic więc dziwnego, że w ślad za tym nastąpiło zainteresowanie możliwą rolą oralności w starożytnej Grecji. [...]

Podjęcie rozważań dotyczących tych skomplikowanych spraw wymaga głębokiego wmyślenia się w doświadczenie antyku, doświadczenie, które nie ma żadnych paralel w dzisiejszym świecie. Ten, kto podejmuje takie rozważania, jest jak Odyseusz wyruszający w podróż do dalekich ziem z nadzieją, że po powrocie pozostanie taki sam - a jednak inny.

Zamknij
Jplayer
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
Zamknij
pixel