Dłonie czasu

Zbiór esejów i studiów Andrzeja Gronczewskiego o wyrazistej architektonice i niepowtarzalnym rysunku stylistycznym. To gęsta, niekiedy zaskakująca konstrukcja, pełna kunsztownych aluzji, uderzających analogii i przewrotnych syntez. Książka łączy dwie perspektywy: horyzont eseistyczny z melancholijną refleksją nad ludzką egzystencją i historią kultury, a przede wszystkim nad formą, którą przydaje jednej i drugiej upływający czas. Eseje Gronczewskiego mówią nie tylko o pisarzach i ich dziełach – odsłaniają również odrębną filozofię literatury i są dowodem przygód intelektualnych ich twórcy. Jest to oryginalna wypowiedź artystyczna, swoisty pamiętnik intelektualny, monolog literaturoznawcy i konesera sztuki.

*********

The Hands of Time

The book belongs to the essayistic part of Andrzej Gronczewski’s work. It combines two perspectives: the essayistic outlook with a melancholy reflection on human existence and the history of culture, and most importantly on the form which both acquire through the passing of time. It is an original artistic work, a sort of an intellectual diary, a monologue of a literature scholar and an art Connoisseur.

Keywords: essay, intellectual diary, hands, time, literary canon.

Zobacz inne publikacje Andrzeja Gronczewskiego »

To właśnie ofiarowuje nam, czy próbuje ofiarować autor Dłoni czasu – widok doświadczenia wiary, nadziei i miłości skryty głęboko pod diagnozami wyczerpania, pesymizmu, klęski, goryczy. Coś jak „książka z ruin” Miłosza. Rozpisana na wiele, wiele stronic lektur odbywanych od młodości do wieku późnego, nawarstwiających się autorowi w widok własnego życia i widok epoki, które stara się schwytać w „dłonie czasu”.
Z recenzji Andrzeja Zieniewicza